Ekskluziv nuk do të thotë ende çift
Pas fjalës ekskluzivitet shpesh fshihen dy hapa që shumëkush i merr për një. I pari është: tani nuk po takojmë askënd tjetër. I dyti: jemi bashkë. Disa çifte i hedhin të dy hapat në një mbrëmje, të tjerë lënë javë të kalojnë mes tyre.
Për bisedën ndihmon ta dish më parë se cilin hap ke parasysh. Kush pyet ‘A jemi ekskluzivë?’ dhe në të vërtetë do të thotë ‘A jemi çift?’, mund të marrë një po që më pas ndihet si jo. Më mirë thuaj drejtpërdrejt çfarë dëshiron. Kështu përgjigjja bëhet më e qartë për të dy.
Edhe vetë fjalët nuk kanë të njëjtin kuptim për të gjithë. Për disa, ekskluziv do të thotë vetëm pa takime me të tjerë, për të tjerë edhe pa biseda me të tjerë. Sa më konkretisht të flisni për këtë, aq më pak keqkuptime do të ketë më vonë.
Pse kjo pyetje shtyhet kaq shpesh
Shumë njerëz e shtyjnë këtë bisedë, ndonëse e dinë prej kohësh çfarë duan. Pas saj zakonisht qëndron frika se me pyetjen mund të prishin diçka që po shkon mirë. Për sa kohë askush nuk pyet, askush nuk mund të thotë jo. Kjo duket e sigurt, por nuk është.
Një arsye tjetër është supozimi se gjithçka është e qartë. Shiheni çdo fundjavë, shkruani çdo ditë, keni qenë bashkë te shokët. Megjithatë personi tjetër mund ta shohë situatën krejt ndryshe, edhe pa asnjë qëllim të keq. Ajo që nuk është thënë mes dy njerëzve, nuk është as rënë dakord.
Dhe disa kanë frikë se me këtë pyetje do të duken nevojtarë. E kundërta është e vërtetë. Kush thotë me qetësi çfarë dëshiron, tregon se i njeh nevojat e veta dhe di t’i mbrojë. Pikërisht kjo do të duhet më vonë në një lidhje, për tema shumë më të vështira.
Si e kupton që ka ardhur koha
Nuk ka një numër të caktuar javësh apo takimesh. Më të besueshme janë shenjat që i vëren te vetja. Ke pushuar së takuari të tjerë dhe nuk do as ta nisësh sërish. Mendimi se personi tjetër tani mund të jetë në darkë me dikë tjetër, të dhemb.
Edhe jeta juaj e përditshme jep shenja. Bëni plane përtej fundjavës së ardhshme, për shembull një udhëtim pas një muaji. Keni njohur shokët e njëri-tjetrit. Merreni në telefon kur ka ndodhur diçka e mirë ose e keqe, jo vetëm për të lënë takimin e radhës.
Nëse po pyet veten nëse jeni ekskluzivë, zakonisht ka ardhur tashmë momenti ta bësh pyetjen me zë. Sepse që nga ai çast ajo të mban të zënë gjithsesi. Një bisedë e hapur atëherë lodh më pak se javë të tëra duke deshifruar shenja.
Ku dhe si ta bësh pyetjen
Kjo bisedë bëhet sy më sy, jo në chat. Një mesazh mund të kuptohet gabim, dhe përgjigjja mund të vijë orë më vonë, pas shumë mendimesh. Në bisedë të drejtpërdrejtë e sheh fytyrën, e dëgjon tonin dhe mund të pyesësh sërish. Nëse shiheni rrallë, një telefonatë është zgjidhja e dytë më e mirë.
Zgjidh një çast të qetë kur të dy keni kohë. Një shëtitje, një mëngjes bashkë ose një mbrëmje në shtëpi shkojnë mirë. Më pak i përshtatshëm është çasti menjëherë pas një afërsie të madhe, kur ndjenjat janë shumë të forta, ose pas disa gotash verë. Një grindje është momenti më i keq i mundshëm, sepse atëherë pyetja tingëllon si qortim.
Fillo nga vetja, jo nga personi tjetër. Thuaj çfarë ndien dhe çfarë do, dhe pastaj bëje pyetjen. Kështu tjetri merr një ftesë, jo një provim. Dhe ti e ke thënë tashmë pjesën tënde, si do që të jetë përgjigjja.
Formulime që lënë hapësirë
Formulimi më i mirë është i thjeshtë dhe i sinqertë. Për shembull: ‘Tani nuk po takoj askënd tjetër dhe as nuk dua. Si është për ty?’ Ose: ‘E kuptoj që dua më shumë se takime të lehta. Do të doja të isha me ty. Ku je ti?’ Të dyja fjalitë thonë qartë çfarë do, dhe i lënë tjetrit hapësirë për përgjigjen e vet.
Shmang pyetjet që e diktojnë përgjigjen. ‘Jemi ekskluzivë, apo jo?’ të shtyn drejt një po që ndoshta nuk është e vërtetë. Po aq pak ndihmon një ultimatum si ‘Ose jemi bashkë tani, ose unë ika’. Një ultimatum detyron një vendim, por jo një vendim të vërtetë.
Ndihmon edhe të mos e bësh pyetjen më të madhe se ç’është. Nuk ke pse të mbash fjalim apo të paraqesësh një listë arsyesh. Dy a tri fjali mjaftojnë. Pas kësaj është mirë të heshtësh dhe të dëgjosh, edhe nëse pauza zgjat pak.
Çfarë do të thonë përgjigjet
Një po e qartë është rasti i lehtë. Megjithatë ia vlen të flisni shkurt se çfarë kuptoni të dy me të, sidomos për aplikacionet dhe bisedat. Një po që nënkupton dy gjëra të ndryshme, pas disa javësh të çon pikërisht te biseda që sot doje ta shmangje.
‘Më duhet edhe pak kohë’ është një përgjigje e shpeshtë dhe shpesh e sinqertë. Disa njerëz vendosin më ngadalë, sidomos pas një ndarjeje të vështirë. Pyet me mirësjellje se për çfarë i duhet koha dhe afërsisht sa do të zgjasë. Një përgjigje si ‘Dua të të njoh më mirë fillimisht, le të flasim sërish pas një muaji’ është diçka tjetër nga një ngritje supesh.
‘Tani nuk dua të lidhem’ është përgjigje, edhe kur dhemb. Nuk do të thotë domosdoshmërisht që nuk ke rëndësi për të. Do të thotë që tani nuk do të njëjtën gjë si ti. Dhe kush i shmanget, ndërron temë ose bën shaka, gjithashtu është përgjigjur, vetëm më me zë të ulët.
Çështja e aplikacioneve
Herët a vonë njëri prej jush vëren se profili i tjetrit është ende aktiv. Disa aplikacione tregojnë kur ka qenë dikush online për herë të fundit, ose profili të del rastësisht përpara. Në atë çast duket si provë. Shpesh është thjesht një profil që askush nuk e ka fshirë, sepse nuk është folur kurrë për të.
Prandaj pyetja për aplikacionet bën pjesë në bisedën për ekskluzivitetin. Çfarë ndodh me profilet: pauzë apo fshirje, dhe që kur? Disa çifte i fshijnë aplikacionet bashkë, si një ritual i vogël. Të tjerëve u mjafton marrëveshja që askush nuk kërkon më në mënyrë aktive. E rëndësishme është që të bini dakord për të njëjtën gjë.
Ajo që nuk duhet ta bësh, është të kontrollosh fshehurazi nëse tjetri është ende online, ose t’ia shohësh profilin me një llogari të dytë. Kush fillon kështu, ndërton mbi mosbesim në vend të marrëveshjeve. Nëse diçka të shqetëson, thuaje. Një ‘Pashë që profili yt është ende aktiv, si qëndron puna?’ i sinqertë është më mirë se çdo punë detektivi.
Kur përgjigjja është jo
Një jo ose një ‘ende jo’ të vë përpara një vendimi që mund ta marrësh vetëm ti. A do të presësh, dhe sa gjatë? A mund ta takosh tjetrin më tej pa u brejtur përbrenda? Apo të duhet diçka që ai ose ajo tani nuk mund ta japë? Të tria përgjigjet janë të ligjshme.
Nëse do të presësh, vendos vetë një afat, edhe nëse nuk e thua me zë. Një muaj, dy muaj, varet sa kohë njiheni. Pa afat, pritja lehtë kthehet në një gjendje ku shpreson vazhdimisht te shenjat. Në fund të afatit pyet veten sinqerisht nëse ka lëvizur diçka.
Nëse do të largohesh, mund ta bësh me qetësi dhe pa qortim. ‘Më pëlqen shumë, por kërkoj diçka serioze dhe e kuptoj që nuk mund ta pres’ është një fjali dinjitoze. Nuk bën pazar dhe nuk kërcënon. Dhe të lë të ikësh me ndjesinë se i ke mbetur besnik vetes.